อาถรรพ์วันลอยกระทง

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

 

อาถรรพ์วันลอยกระทง

 

…ราวสิบกว่าปีก่อนที่คลองหลังบ้านในสวน เด็กน้อยตั้งใจเอากระทงที่ทำส่งครูมาลอยกับลูกพี่ลูกน้อง จะเรียกว่าคลองก็ใช่ที เพราะมันช่างแคบเล็กเต็มไปด้วยดินเลน ที่หมักกลั่นผ่านกาลเวลากร่นเอากลิ่นอันไม่น่าชื่นใจพัดมาเป็นครั้งคราว เด็กน้อยกับเหล่าพี่น้องต่างแย่งกันลอยเป็นคนแรก แต่ก็ขยาดไม่กล้าเข้าไปเหยียบริมตลิ่งด้วยกลัวพิษสงของความเน่าของโคลนตม ผลักดันกันไปมาจนเด็กน้อยถลาล้ำเข้าไปเหยียบเลนไปครึ่งขา วงแตกเสียงร้องจ้าเพราะรองเท้าแตะสกอลของพ่อก็จมไปกับเท้านั้นด้วย ทั้งเซ็งทั้งเศร้าทั้งโกรธ ดันตัวขึ้นจากโคลนได้ก็วิ่งกลับบ้านล้างเท้าไม่ลอยมันแล้วไอ้กระทงบ้า…..

….ในเดือนสิบเอ็ด หลังจากเด็กน้อยไม่ไปลอยกระทงอะไรที่ไหนมาได้สักสี่ห้าปี แม่เอ่ยชวนเพราะหลานแม่ขึ้นเวทีประกวดนางนพมาศ เลยต้องติดสอยห้อยตามไปกับแม่ที่ต้องไปแต่งหน้า การลอยกระทงได้ผ่านไปด้วยดีเพราะจ้างเด็กแถวนั้นไปวางในน้ำให้ พอเสร็จสิ้นทุกสิ่งอย่างแม่พาเดินกลับบ้าน ขากลับทั้งสว่างวาบเป็นระยะๆด้วยแสงจากประทัดหลากหลายขนาด เสียงดังสนั่นราวกับอยู่ในสงครามฉนวนกาซ่า กลัวก็กลัวง่วงก็ง่วง เด็กน้อยเกาะแม่แน่นระแวงระวังประทัดรอบตัว แต่แล้วสิ่งที่คิดก็เกิดขึ้น กระจับจุดไฟพร้อมประทุ ก็ถูกโยนมาอยู่ตรงหน้า ชั่วทันอึดใจ มันก็ระเบิดเสียงดังลั่น หูดับไปชั่วขณะร้องไห้คว้ามือแม่แล้ววิ่งหนี ใจสั่นปนตระหนก สาบานได้เลยจะไม่มาลอยกระทงอีกแล้ว…

…พอเด็กน้อยเข้าวัยมัธยมต้น คำสาบานก็ลางเลือน แม่ชวนไปลอยกระทงอีกแล้ว ท่าน้ำนนท์ก็เริ่มจัดงานอย่างจริงจังแผงค้ามากมายคนล้นหลาม แห่แหนกันมุ่งหน้าเอากระทงไปวางในน้ำให้ได้ ปีนี้เปปซี่เอาโป๊ะขนาดใหญ่มาต่อกับโป๊ะเดิม โดยมียางดำๆกั้นไม่ให้กระแทกกันเป็นระยะๆ การลอยกระทงก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ครั้งมุ่งหน้ากลับบ้าน แม่บอกว่าจะพาไปซื้อโป้งเหน่งที่ร้านเพื่อนแม่ ดีใจตื่นเต้นเพราะไม่เคยกิน จังหวะที่ก้าวเท้าข้ามระหว่างโป๊ะ เงาดำที่เหยียบลงนั้นกลับหาใช่ยางไม่ แต่คือช่องว่าระหว่างโป๊ะจริงๆ เท้าข้างหนึ่งยังคงหยัดยืนอยู่บนโป๊ะเป็นแม่นมั่น แต่ข้างหนึ่งกลับยืนอยู่บนน้ำ ชั่วขณะเพียงอึดใจ เด็กน้อยชักเท้าก้าวขึ้นมาก่อนแรงน้ำจะดึงโป๊ะเข้ากระแทกกัน แต่ผลที่ได้นั้นคือกางเกงที่ใส่นั้นฉีกขาดจนแทบกระโปรงมิปาน เหมือนหมดสิ้นทุกสิ่ง โลกมืดเดินก้มหน้าจ้วงเท้ากลับบ้าน ลมมาคว้าหน้าทีหลังที พอกันที ลาขาดพระแม่คงคา!!

…และสุดท้าย ปีที่ผ่านมา เด็กน้อยเติบใหญ่ ผ่านร้อนผ่านฝนมาหลายฤดู หลังจากทำตามคำมั่นมาโดยตลอด วันนี้หนุ่มใหญ่มีมิตรภาพอันดีอยู่รอบตัว มันคือสิ่งที่ทำให้อุ่นใจ ต่างตัดสินใจทำกระทง … จะเรียกกระทงก็ใช่ที เพราะหน้าตาสัณฐานก็ต่างจากชาวบ้าน สามแรงแข็งขัน คนหนึ่งล้มต้นกล้วย คนหนึ่งทำกระทง ออกมาหน้าตาเป็นเรือแคนนู เพราะไม่ใช้แนวขวาง แต่ใช้แนวยาว ใช้มันเกือบทั้งต้น กระทงจึงยาวสามสี่เมตร เพราะต่างคอเดียวกัน สถานที่ลอยเลยเป็นที่ไม่พลุกผล่าน อธิฐานจุดธูปเทียนพร้อมกัน กระทงเรือไฟก็ลงสู่เจ้าพระยา ตาสามคู่จ้องมันลอยจนลัดตา คว้าคอตบบ่า ไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ ก็สุขใจไปด้วยกัน …

 

“ มันคงไม่ใช่อาถรรพ์ อะไรหรอก แต่เพราะไม่ได้เจอช่วงเวลาที่ดีต่างหาก

ช่วงเวลาที่ดี ช่วงเวลาที่เป็นสุข ไม่ว่าสถานการณ์ไหน ก็ต่างพร้อมสู้ไปด้วยกัน “

 

เรื่องสั้นวันเริ่มหนาว

.ภัทร

*****************************

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *